Podczas podróży do Indii, Józef Wrzesiński spotyka dzieci, które żyją na dworcach, na ulicach. Ludzie nazywają je „Tapoori”. Dzieci te zbierają z pociągów resztki jedzenia pozostawione przez podróżnych. Następnie dzielą się tym, co znalazły tak, żeby każde z nich miało co jeść.

Józef, gdy wrócił, napisał do innych dzieci:
„Jesteście Tapori, kiedy nie mając prawie nic, próbujecie budować świat pełen przyjaźni, w którym nie będzie już nędzy”

By oddać hołd dzieciom, które mają trudne życie, a mimo tego potrafią być solidarne, nadaje nazwę „Tapori” stworzonemu przez siebie ruchowi przyjaźni między dziećmi.