Die morgen klinkt in de wildernis lange tijd gemeen gelach.
Nu kan alleen de nacht Schildpad nog beschermen. Ze wacht op het donker om naar de poel terug te keren.

Panter komt terug van de jacht.
Eén slag van zijn poot volstaat om Schildpad ondersteboven te keren. Terwijl ze zich heftig verdedigt, danst Panter op en neer van plezier.
Wanneer hij genoeg heeft van zijn spelletje, toont hij zijn tanden en verbiedt Schildpad ook maar één poot in het water te steken. Dit water dat zo zeldzaam geworden is.

Schildpad besluit om de poel van haar voorouders te verlaten en gaat langzaam weg, gebukt onder pijn en verdriet.
Ze gaat op zoek naar een meer gastvrije plaats.
Haar voorouders hadden haar verteld over een poel die nooit uitdroogde, op een plaats ver weg, daar waar de zon nooit ondergaat.
En als dit eens waar zou zijn?
Het vertrek van Schildpad brengt de regen niet terug. Er is geen water meer.