Uit de cabine stappen drie sterke mannen.
De chauffeur houdt een papier in zijn hand
en leest waar hij moet zijn.
Bij nummer veertien blijft hij staan.
Hij klopt, een keer, twee keer ...

Eindelijk gaat de deur open.

"Dag mevrouw. Bent u mevrouw Wresinski?
Ik heb hier een lading voor u."
"Voor mij?" vraagt mama verwonderd.
De chauffeur toont haar het papier.
Mama leest het. Haar hand begint ervan te trillen.
Niet te geloven!
Het is echt voor hen, en het komt uit Poznan, uit Polen.
Het is een geschenk van papa.

"Louis! Joseph!" roept mama.
"Papa heeft meubelen gestuurd! Help gauw afladen."
De twee jongens komen aangelopen en kijken
verbaasd toe.
Meubelen van papa?
Ze kunnen hun oren niet geloven.

Martin en Antoinette blijven als aan de grond
genageld staan, wanneer ze de vrachtwagen zien.
De deur van de laadruimte zwaait open.
Voor de verbaasde ogen van de familie Wresinski
verschijnt ... een piano.
Een piano in al haar glorie.

"Komaan, jongens, ga een beetje opzij. We moeten lossen."
De drie mannen puffen en hijgen.
En daar staat de piano op het trottoir.
"Waar moet ze komen?" vragen de verhuizers.
"Wacht even, we maken er onmiddellijk plaats voor", zegt mama, terwijl ze snel naar binnen loopt. "Kom kinderen, steek een handje toe."

Ze moeten een bed opzij schuiven, de tafel draaien, maar die piano zal haar
plaatsje krijgen !
De kinderen hebben mama nog nooit zo enthousiast gezien.

Intussen staan de buren bijeen op het trottoir aan de overkant.
"Heb je dat gezien? Die van Wresinski hebben een piano!"

"Wat? Een piano?"
"Kunnen die zich zo'n luxe veroorloven?"
"Een piano... Ze hebben dus wel geld, hè?"
"En wij maar denken dat ze arm zijn!
Die kunnen de mensen nogal iets wijsmaken!"
Het nieuws verspreidt zich door de wijk
als een lopend vuurtje.

Daar staat de piano,
groot, zwart en glimmend. Prachtig!
Stevige poten op de versleten, vermolmde vloer...
het contrast doet een beetje potsierlijk aan.
De zwarte en witte toetsen
vragen om bespeeld te worden.
Ze staan klaar voor alle soorten muziek.
Voor trage, vrolijke, romantische,
levendige en stormachtige.
Voor Spaanse melodieën, walsen en mazurka's, polonaises en wiegenliedjes.
Voor muziek van Mozart, Chopin, Debussy...
Om te bidden en blij te zijn,
om boos, weemoedig of zacht te zijn.

Mama is zo blij met de piano!
Ze droomt dat Antoinette er goed op zal leren spelen
en het fijn zal vinden.
Voor haar heeft papa de piano gekocht.
En voor de jongens is er een viool.
Het staat in de brief, die papa erbij gevoegd heeft.

Mama is zo blij voor haar kinderen.
Nu kan ze hen, door de muziek, ook rust en harmonie geven.
Wie heeft er in zijn leven geen behoefte aan mooie en verheven dingen?
Het is even belangrijk als eten, kleding en een dak boven het hoofd.

Maar de Wresinski's voelen dat ze sinds die dag scheef bekeken worden.
Vele mensen denken dat mooie dingen een luxe zijn die arme mensen zich niet mogen permitteren.
Men vermoedt dan dat ze niet eerlijk zijn als ze om steun komen vragen.

Het gaat zelfs zo ver dat mama haar mooie droom moet laten varen.
Op een dag stopt er een andere vrachtwagen voor de deur.
De piano wordt meegenomen.
De koper betaalt hun niet eens de helft van wat ze waard is.
En weer hebben de buren alles gezien.
Het sprankeltje hoop in het hart van mama Wresinski is gedoofd.
Haar moed is gebroken.
Ze voelt zich oneindig verdrietig en eenzaam.